Po raz kolejny życie w Klasztorze rozpoczynano od nowa. Budynek jednak tym razem wymagał całkowitej odbudowy. Ze względu na trudną sytuację powojenną, bark środków materialnych i nieprzychylność ówczesnych władz państwowych przedłużała się ona i trwała z przerwami około dwadzieścia lat. 

Pomimo licznych przeciwności, na które Siostry wciąż napotykały w realizacji swego powołania, już od samego początku starały się jak tylko mogły najlepiej zachować styl życia klasztornego, karmelitańskiego,  naznaczony ciszą, modlitwą i wzajemną miłością siostrzaną. Dążenie do wiernej realizacji swojej misji w Kościele ożywiało ich zapał i mobilizowało do wytrwałości w nieustannych wysiłkach odbudowy i rozwoju.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stopniowo wzrastała też liczba Sióstr w Klasztorze. W związku z tym w roku 1994 Wspólnota podjęła myśl o nowej fundacji. Przeznaczyła na ten cel ziemię ofiarowaną przez Pana Aleksandra Kulmana w Nowych Osinach pod Mińskiem Mazowieckim. Budowa klasztoru trwała do 2000 r., kiedy to 25 marca sześć Sióstr z Warszawskiej Wspólnoty rozpoczęło regularne życie zakonne w połowicznie wykończonym, nowym budynku klasztornym. Dekretem z 8 grudnia 2001 r. Klasztor w Nowych Osinach został erygowany.

Nowa fundacja, ubytek personalny Sióstr i wewnętrzne trudności znacznie osłabiły Warszawską Wspólnotę, co wymagało szczególnej troski ze strony Stolicy Apostolskiej. Przez sześć lat (2005-2010) Klasztor pozostawał pod opieką Delegata Stolicy Apostolskiej – o. Wiesława Kiwiora OCD. Przeprowadzona została wspólnotowa rewizja życia w oparciu o Konstytucje Karmelitanek Bosych z 1991 roku, gruntownie przemyślano kwestię formacji początkowej i ustawicznej oraz przygotowano odpowiednie programy i zapewniono konieczne środki do ich realizacji, uporządkowano wiele spraw administracyjno-gospodarczych Klasztoru.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19 marca 2011 r. Warszawski Karmel świętował jubileusz 70-lecia pobytu na Wolskiej. W jubileuszowej Mszy Świętej, koncelebrowanej m. in. przez kard. Kazimierza Nycza, Prowincjała Karmelitów Bosych o. Romana Hernogę oraz o. Wiesława Kiwiora, Wspólnota dziękowała Bogu za wszystkie łaski otrzymane w tym, często niełatwym dla niej okresie. Jubileusz był okazją do pogłębienia znajomości historii Wspólnoty i Zakonu Karmelitańskiego, refleksji nad przeszłością i pełnego nadziei spojrzenia w przyszłość. Karmel Warszawski, wierny tradycji Założycieli, pragnie nadal swoją obecnością w Stolicy ubogacać tutejszy Kościół charyzmatem otrzymanym od Boga, który nieustannie na nowo zgłębia, a w życiu codziennym stara się „coraz dalej, ku nowym rzeczom postępować”.