„Najnowsza” błogosławiona Karmelu. Beatyfikowana w zeszłym roku. Pierwsza błogosławiona Paragwaju. Od Pierwszej Komunii świętej pragnęła świętości. Była mocno zaangażowana w działalność Akcji Katolickiej, apostołowała wśród najbardziej potrzebujących. Jednocześnie wzrastała jej miłość do Chrystusa i pragnienie oddania Mu się w czystości. Na początku studiów zakochała się w koledze z Akcji Katolickiej. On pragnął zostać kapłanem, ona potwierdziła swoje pragnienie oddania się całkowicie Bogu. Przyjaźń owocnie rozwijała się w czystości. W 1955 r. wstąpiła do Karmelu. Pierwsze miesiące w Zakonie były czasem duchowego oczyszczenia, wewnętrznych ciemności, niepewności co do powołania. Próba zakończyła się po obłóczynach. Jej życie we wspólnocie charakteryzowały trzy słowa: radość, miłość, służba. Zmarła w wieku 34 lat na zapalenie wątroby, niedługo po złożeniu ślubów zakonnych. Cierpienia choroby przeżywała z radością, w oddaniu Chrystusowi. Jeden z kapłanów, którzy ją widzieli, nazwał ją „drugą Tereską”. 

12 stycznia 1925 r. – rodzi się w Villarica, w Paragwaju, jako pierwsza z ośmiorga dzieci.

1928 r. – chrzest

1930 r. – początek nauki szkolnej

1937 r. – pierwsza Komunia święta. „Uczyniłam wtedy postanowienie, że będę stawała się coraz lepsza”

Początek zamieszek politycznych w Paragwaju. Ojciec Felicji, Ramon, jest zaangażowany politycznie przeciwko ideologii faszystowskiej. Z tego powodu wielokrotnie cierpi jego rodzina. Felicja z trudnością może skończyć szkołę podstawową.

1940 r. – rozpoczyna szkołę średnią

1941 r. – wstępuje do Akcji Katolickiej, stworzonej tego roku w Paragwaju. Akcja Katolicka uczy ją miłości do Chrystusa.

1942 r. – postanawia żyć w czystości. Pragnie cała poświęcić się Miłości. Wstaje wcześnie, by codziennie przed szkołą uczestniczyć we Mszy świętej. Po szkole odwiedza chorych i starszych oraz opiekuje się młodszymi braćmi.

1947 r. – wojna domowa w Paragwaju; ojciec opuszcza kraj, rodzina cierpi biedę.

Powrót ojca do kraju. Przeprowadzka do Asunción. Felicja zapisuje się do Akcji Katolickiej w tym mieście. Rozpoczyna studia, by zostać nauczycielką. Pracuje w parafialnym kolegium, by w ten sposób wspomóc finansowo rodzinę. Wzrasta w życiu duchowym – w wierze, nadziei, miłości i umartwieniu, by naśladować Chrystusa w jego Krzyżu. Jej uwaga jest zwrócona na poniżonych, chorych, opuszczonych, uwięzionych – bez względu na ich wiarę i poglądy polityczne. Pracuje z „najmniejszymi”, staje się dla nich jak dziecko, gdy bawi się z nimi. W domu rodzinnym jest zawsze dyspozycyjna, stara się, by życie rodzinne było radosne.

W Akcji Katolickiej poznaje młodego studenta medycyny, z którym wspólnie chodzi na apostolat do najbiedniejszych. Zakochuje się w nim. Felicja szuka, jaka jest wola Boża względem jej życia, co chce jej powiedzieć Jezus. Pewnego dnia chłopak wyznaje jej, że czuje powołanie kapłańskie. Ich przyjaźń dalej rozwija się w czystości i pragnieniu Boga.

1 października 1951 r. – oboje poświęcają się Bogu przez ręce Niepokalanej. On obiecuje zostać kapłanem, ona poświęcić się Bogu w świecie lub tam, gdzie ją powoła.

10 października 1952 r. – jej przyjaciel wyjeżdża do Europy kontynuować studia.

8 września 1953 r. – oddaje się w niewolnictwo Maryi według formuły św. Ludwika Marii Grignon de Montfort

1954 r. – podczas ćwiczeń duchowych postanawia wstąpić do Karmelu. „Wszystko ofiaruję Ci, Panie” to motto jej życia.

2 lutego 1955 r. – wstępuje do Karmelu. Niedługo potem rozpoczyna się jej noc ducha. Przeżywa wewnętrzne ciemności i niepewność co do swojego powołania.

Wewnętrzne ciemności towarzyszą przygotowaniu do obłóczyn. Zachował się jej dziennik z tego czasu. Świadczy on, że równocześnie z ciemnościami doświadczała wewnętrznego pokoju „jakby wschodziła jutrzenka”. W wierze doświadcza bliskości Umiłowanego i prosi tylko o jedno: „Miłość, by kochać”.

14 października 1955 r. – otrzymuje habit Karmelu

Jej codzienne życie w Karmelu opisują trzy słowa: radość, miłość, służba. Ukazuje swoim życiem, że doktryna św. Jana od Krzyża zawiera radosną prawdę.

15 sierpnia 1958 r. – śluby uroczyste. Przeczuwa, że Pan chce jej zesłać specjalny krzyż.

Styczeń 1959 r. – zdiagnozowano u niej zakaźne zapalenie wątroby, leczenie poza Klasztorem

Wielki Post – wraca do Klasztoru. Przeżywa ten okres z całym zaangażowaniem i poświęceniem.

W Wielkim Tygodniu łączy się w sposób specjalny z Męką Chrystusa.

Od Wielkiej Soboty rozpoczynają się krwawienia.

Wtorek wielkanocny – poważny krwotok. Przeniesiona do szpitala Czerwonego Krzyża.

Przeżywa cierpienia z cierpliwością i radością. Nazywana jest „drugą Tereską”.

28 kwietnia 1959 r. – umiera otoczona przez swoich o 4 rano ze słowami na ustach: „Jezu, jak słodkie spotkanie! Dziewico Maryjo!”

23 lipca 2018 r. – beatyfikacja w Asunción

 

Źródło: https://www.postocd.org/en/biografia-maria-felicia-di-gesu-sacramentato

Dla znających język hiszpański - film o bł. Felicji: https://vimeo.com/218468881