Święto: 20 lipca

Teksty liturgiczne:

1 Krl 19,4-9a.11-14a lub 1 P 1, 8-12

Ps 16 (15), 1-2. 5-6. 8-9. 10-11 (R.: 8a)

Łk 9,35

Łk 9,28b-36

 

Od swoich początków Karmel nawiązuje do starotestamentalnej postaci proroka Eliasza. Nawiązanie to ma charakter nie tylko geograficzny (pierwsi pustelnicy karmelitańscy osiedlili się w średniowieczu właśnie na Górze Karmel związanej z działalnością proroka), ale przede wszystkim duchowy. Karmel widzi w Eliaszu wzór kontemplacji i gorliwości w służbie Bożej. Trwanie na modlitwie w Bożej obecności ("Żyje Pan przed obliczem którego stoję"), doświadczenie tej cichej obecności na drodze gwałtownego oczyszczenia ze wszystkiego, co nie jest Bogiem ("Pan nie był w wichurze... Pan nie był w trzęsieniu ziemi... Pan nie był w ogniu. A po tym ogniu - szmer łagodnego powiewu") czy wreszcie zdanie, które Karmel zapożyczył jako swoje hasło: "Żarliwością rozpaliłem się o chwałę Pana, Boga zastępów", będące wyznacznikiem apostolskiej gorliwości - to typowo ELIAŃSKIE cechy Karmelu. Ten związek z Eliaszem jest tak silny, że istniały nawet legendy wykazujące ciągłość życia pustelniczego na Górze Karmel od Eliasza i jego uczniów aż po średniowiecznych karmelitów.

 

 

 

Wpatrując się w czcigodne postacie dawnych Ojców, zwłaszcza proroka Eliasza jako swego inspiratora, Zakon żywiej uświadamia sobie swe powołanie kontemplacyjne nastawione całkowicie na słuchanie Słowa Bożego i na poszukiwanie największego skarbu, drogocennej perły Królestwa, w wielkiej samotności i całkowitym oderwaniu od świata.

Z naszych Konstytucji

Albert z łaski Bożej powołany na patriarchę Kościoła Jerozolimskiego, umiłowanym synom Brokardowi i pozostałym eremitom, którzy pod jego wodzą mieszkają przy źródle Eliasza na górze Karmel, pozdrowienie w Panu i błogosławieństwo Ducha Świętego.

 

Początek naszej Reguły

 

Święto: 17 września

Teksty liturgiczne:

Ef 6, 10-18

Ps 119 (118), 97-98. 101-102. 103 i 105. 111 i 125. 129-130 (R.:50)

por. Kol 3,16a.17

Mt 20, 25-28

 

Albert był biskupem - patriarchą Jerozolimy, gdy w okresie wypraw krzyżowych na Górze Karmel zaczęli się osiedlać pustelnicy. Na ich prośbę zatwierdził między 1206 a 1214 rokiem regułę, którą żyli, dając tym samym formalny początek Zakonowi karmelitańskiemu. Nasza Reguła odzwierciedla więc faktyczny sposób życia pierwszych mnichów. Jest tekstem prawnym, który DO DZIŚ obowiązuje w Karmelu.

Czytaj więcej: św. Albert Jerozolimski, prawodawca