DAR MĄDROŚCI

 

Jest związany z miłością teologalną. Ma na celu oświecenie umysłu nie tyle przy pomocy światła wiary, co przy pomocy miłości. Jest darem poznania, ale nie potrzebuje idei, myśli, sądów,  wnioskowania, rozumowania. Jego proces poznawczy jest inny; jest miłością. Mądrość uzupełnia dary rozumu i wiedzy, ale będąc  poznaniem miłosnym  włącza w swoje doświadczenie smak i kosztowanie Boga. Bóg nie jest abstrakcją, ale kimś żywym, obecnym, osobowym; kimś kto panuje nad życiem i je przekształca. Mądrość stanowi najdoskonalszy rodzaj poznania, dlatego właśnie, że wypływa z bezpośredniego, osobowego stosunku do Boga, z wzajemnej miłości, z komunii duszy z Bogiem.

 

DAR ROZUMU

 

Ma za przedmiot poznanie rzeczy Bożych.  Pozwalając poznać Boga, skłania człowieka do adoracji Boga, jego Tajemnicy, Jego woli, Jego dzieła. Święci znają Boga i Jego przymioty niezależnie od tego, czy  są uczeni, czy nie. Dar rozumu jest światłem rozjaśniającym Tajemnice Boże, pozwala z radością odkryć głębokie i prawdziwe znaczenie   Bożego prawa i dzieł Bożych, a wszystkie koleje losu życia ludzkiego ukazują się  pełne tajemniczego sensu, stają się drogą dzieci Bożych w kierunku Ojczyzny.

 

DAR RADY

 

Uzdalnia do tego, by w praktycznym działaniu kierować się światłem i motywem wiary; oświeca, jak należy postępować zgodnie z wiarą w najdrobniejszych wypadkach codziennego życia. Uczy dostrzegać działanie Bożej Opatrzności poprzez konkretne wydarzenia. Pomaga wprowadzać w czyn Boże natchnienia. Dusza przyjmuje postawę uległości  i zdania się na działanie Boże; pozwala Mu się prowadzić  i oddaje Mu się całkowicie. Ponadto nabywa szczególnej delikatności sumienia odczytującej  Boże  pragnienia i upodobanie. Daru tego ( jak i wszystkich innych) nie można się nauczyć ani w szkole, ani z książek, ale tylko Duch Św. wlewa go do duszy wiernej i zaangażowanej w wierze.

 

DAR MĘSTWA

 

Męstwo wypływa ze wzniosłości ideału- Bóg jest celem.

 

Być pewnym, że Bóg jest celem, wspaniałym i wzniosłym celem, który zaprasza, a równocześnie wychodzi naprzeciw z pomocą we wszystkich trudnościach i walkach, by go osiągnąć, jest źródłem wewnętrznej mocy, która nie pozwala popaść w zniechęcenie, wątpliwości, odwrót.

 

Trudności, zamiast stawać się przyczyną zawrócenia, zejścia z drogi, stają się mobilizacją, motywem do przynaglenia, stanowczości i wytrwałości. Wszystkie trudności jawią się jako nieporównywalne z ideałem jakim jest Bóg sam. " Cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić" (Rz. 8,18)

 

DAR WIEDZY (UMIEJĘTNOŚCI)

 

Dar wiedzy reguluje nasz stosunek do stworzeń, skłania nas do tego, byśmy wobec nich zajmowali postawę zgodną z wiarą. Wiedza wiary przekształca wszystko w ten sposób, że korzystanie z rzeczy odzyskuje swoją normę. Bóg stworzył je dlatego, aby służyły Jego chwale, a człowiek, korzystając z nich, tylko użycza im swego głosu i daje im możliwość, by stały się rzeczywistym narzędziem chwały Bożej. Święci zawsze działali w ten sposób: umieli pragnąć rzeczy, nie dzieląc serca miedzy stworzenia i Stwórcę, wyrzekali się ich, ale bez smutku, posługiwali się nimi nie stając się ich niewolnikami, lecz jedynie po to, aby Bogu oddawać chwałę. Dziękowali Bogu, kiedy tych rzeczy mieli pod dostatkiem, i tym samym dziękczynieniem wielbili Boga, kiedy im ich zabrakło., właśnie dlatego, że ich serca były wolne a za pośrednictwem daru wiedzy zawsze patrzyli na rzeczy tylko jako na ślady BOŻEJ OBECNOŚCI, POSŁAŃCÓW BOŻEJ CHWAŁY i dary BOŻEJ OPATRZNOŚCI.

 

DAR POBOŻNOŚCI

 

Ten dar doskonali teologalną miłość, tak w stosunku do Boga, jak i w stosunku do bliźnich. Odsłania nam Ojcowskie Serce Boga i pozwala doświadczyć Jego Miłości, a zarazem wzbudza w sercu człowieka ogromną tęsknotę i potrzebę Boga, Jego Ojcostwa, Jego pomocy, Jego kierownictwa. Dusza staje się bardziej ufna, bardziej pewna, bardziej bezpośrednia w uciekaniu się do Ojca;  a gdy w ten sposób zostanie przeniknięta doświadczeniem  Ojcostwa Bożego, powstaje w niej spontanicznie inna potrzeba : by traktować innych ludzi jak braci. Tak więc, autentyczna pobożność prowadzi do prawdziwej miłości i szacunku względem bliźnich. 

 

DAR BOJAŹNI BOŻEJ

 

Dar ten jest ściśle związany z teologalną cnotą nadziei.

 

Na mocy synowskiej bojaźni nie boimy się, że nam zabraknie tego, co spodziewamy się osiągnąć dzięki pomocy Bożej, lecz obawiamy się, żebyśmy się z tej pomocy nie wymknęli.

 

Miłować Boga jak najczulszego Ojca, odczuwać potrzebę Jego Ojcostwa i równocześnie lękać się, by Go nie utracić i to z własnej winy,  z powodu własnej niewierności - to jest bojaźń Boża, bojaźń synowska.  Dusza w swoim obcowaniu z Bogiem staje się coraz bardziej czujna, delikatna i serdeczna. Rodzi się w niej stała troska, żeby nie sprawić zawodu swemu Umiłowanemu.